Η ειρηνη ειναι κατασταση περιβαλλοντος
(πολιτικοκοινωνικη) ή ατομικη
(ψυχικη), ηθικα και ιδεολογικα
αχροη. Η ειρηνη καθ’ εαυτην δεν αναφερεται σε ανωτερες αξιες, οπως η
ελευθερια, η
δικαιοσυνη, η
αληθεια, δεν προϋποθετει η δεν επιδιωκει την υπαρξη των αξιων αυτων μεσα σε μια
(η πολλες...) ομαδα
(η ατομο) αλλα
φανερωνεται σαν "ιδανικο" που σκοπευει στην διασφαλιση του ανθρωπου απο την εξαφανιση του
(τον θανατο) σε περιπτωση μη ειρηνης.
Αφου, λοιπον, η ειρηνη
στερειται ιδεολογικα αξιολογικων καταστασεων, ευκολα συμβιβαζεται με καταστασεις δουλειας, αδικιας, τυραννιας, ψευδους κλπ., αφου ο οπαδος της ειρηνης μεγαλοποιωντας το «ιδανικο» του ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ για την ΠΟΙΟΤΗΤΑ της ζωης του και μπορει να δεχθει οποιαδηποτε καταπιεση η προσβολη η ατιμωση κλπ., αρκει να μην διαταραχτει η ειρηνικη διαβιωση του.
Η ειρηνη σαν κατασταση ειναι ΒΙΑΙΑ επιβεβλημενος κοινωνικος τυπος, διοτι στην Φυση η κατασταση ειναι ΑΝΤΙΘΕΤΗ της ειρηνης, εκεί ειναι η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ουσια του Όντος, η αιωνια αναμετρηση που ισχυει στο Συμπαν, η ασταματητη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ μεταξυ των στοιχειων, που παραγει την ΑΡΜΟΝΙΑ και την ΚΙΝΗΣΗ και την ΟΜΟΡΦΙΑ του κοσμου
(«Παντα κατα εριν γιγνεται, το αντιξουν συμφερον και εκ των διαφεροντων η καλλιστη αρμονια» Ηρακλειτος).Η ειρηνη, λοιπον, σαν ΣΤΑΤΙΚΗ οψη του Όντος ειναι ΑΦΥΣΙΚΗ και υπαρχει μονο στα αρρωστα μυαλα των εμπνευστων και οπαδων της!Δεν ειναι ΙΔΕΑ και δεν περιεχει ΑΛΗΘΕΙΑ. Ειναι ΨΕΥΔΟΣ που υπηρετει ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ σκοπιμοτητα, δηλαδη η ειρηνη αποτελει ΔΟΓΜΑ! Που κατοχυρωνει και συντηρει την εξουσια και νομιμοποιει την κατασταση υπακοης, στερωντας το δικαιωμα της ελευθερης ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ για την
διακριση μεταξυ ικανων και ανικανων, για την νικη των λογικων επι των παραλογων για την ηττα των ατιμων απο τους τιμιους!
Επομενως η κοινωνια της ειρηνης σημαινει ενα αθροισμα ατομων και υποομαδων που στο ονομα του τεχνικου ιδανικου «ειρηνη» αρνουνται την ιδια τη φυση τους, που επιτασσει τον ΑΕΝΑΟ ΑΓΩΝΑ, την ΑΕΝΑΗ ΚΙΝΗΣΗ και αποδεχονται μια «μοιρα» που τους θελει απραγους, ακινητους.... Ετσι η ειρηνη σαν ιδεολογικο θεμελιο της κοινοτητας ειναι η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ της προοδου και του ιστορικου γιγνεσθαι.
Αλλα τι θα συνεβαινε εαν μια αδιαταρακτη ειρηνικη συμβιωση κυριαρχουσε στη ζωη, χωρις την συγκρουση που γεννα την αξιοκρατια και τη βελτιωση; Ασφαλως θα επιβιωναν ολα τα νοσηρα στοιχεια, θα διαιωνιζονταν οι βιολογικες και οργανικες αδυναμιες, με βεβαιο αποτελεσμα τον εκφυλισμο του ειδους και σε τελικο σταδιο την αυτοκαταστροφη του!
Αντιθετα, ο ΠΟΛΕΜΟΣ αποτελει συνεχη κινηση και μεταβολη που κυριαρχει σε ολο το χωρο του Συμπαντος και ειναι η αεναη αναμετρηση ολων των δυναμεων του Συμπαντος και ο τυπος συγκρουσης μεταξυ ατομικων αξιων η μεταξυ ομαδικων αξιων καθε κατηγοριας μορφης παλης πνευματικης και ηθικης φυσεως.
Βλεπουμε οτι ο Πολεμος ειναι πανταχου παρων, ενω η ειρηνη δεν υπαρχει πουθενα. («Ειδεναι χρη τον πολεμον εαντα ξυνον και δικην εριν και γιγνομενα παντα κατ’ εριν και χρεων» Ηρακλειτος). Ειναι το ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ειναι ο καταλύτης του ψευδους, της πλανης, του αιθαιρετου, του παρα φυσιν, του μη Όντος.
Μεσα ομως σε ενα αδικο, δογματικο, ανελευθερο οικοδομημα, οπως ειναι η συγχρονη εξουσιαστικη κοινωνια, συμβαινει να υπαρχουν πολεμοι αδικοι, μη ελευθερωτικοι. Αλλα αυτοι δεν ειναι πολεμοι, δεν ειναι αυθεντικες εκφρασεις της διαδικασιας που ενωνει και συντηρει τον Κοσμο, δεν ειναι «πατερες» θεων και ανθρωπων, δουλειας και ελευθεριας, δεν εχουν κινητρο τους την «εριν», αλλα άλλες ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΟΡΜΕΣ, παρα φυσιν, που δεν διακρινονται για την κριση της «δικης» αλλα οδηγουν σε αποτελεσμα που δεν ειναι «δικαιη» νικη η «δικαιη ηττα», αλλα σταδιακη πορεια προς την εξαφανιση του ανθρωπου απο τον πλανητη!
Ειναι πολεμοι – διαστρευλωσεις του πολεμου (με βαση τον ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ και οχι τον ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟ), χωρις σχεση με την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, την ΑΛΗΘΕΙΑ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, γι’ αυτό και εχουν σαν μόνο αποτελεσμα: τον ΗΤΤΗΜΕΝΟ ανθρωπο!
Ειναι, λοιπον, ο ειρηνισμος, καθαρα εξουσιαστικη ιδιεολογια, που συμβαλλει στην διαιωνιση της διεθνους κατεστημενης ταξεως πραγματων.
Για την Ελληνικη σκέψη, το διλημμα Ειρηνη ή Πολεμος ειναι ΠΛΑΣΤΟ!
Το Ελληνικο διλημμα επικεντρωνεται στην ηθικη δυαρχια: Ελευθερια ή ανελευθερια, Αληθεια ή ψεύδος, Δικαιοσυνη ή αδικια.
Εαν η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η ΑΛΗΘΕΙΑ και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ λειτουργουν, η ειρηνη ειναι ΦΥΣΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ τους, δευτερογενες αποτελεσμα και ΟΧΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ!!
Αλλα σε ενα κοσμο που κυριαρχειται απο το σκοταδι του ψευδους και του δογματος, το αγχος της ανελευθεριας και την ανασφαλεια της αδικιας, σ’ ενα κοσμο της ιστορικης παρακμης σαν τον σημερινο, της εξαχρειωσεως και της αποβλακωσεως του ανθρώπινου ειδους, αντι της «ειρηνης» χιλιες φορες πολεμος!
Πολεμος της Αληθειας κατα του δογματος, του ιδεαλισμου κατα του υλισμου της Δικαιοσυνης κατα της ισοτητος, του Φωτος κατα των δυναμεων του Ζοφου που κατεκλυσαν την υφηλιο και καταστρεφουν τη ζωή μας.
Υπαρχει ομως και μια αλλου ειδους ΕΙΡΗΝΗ.
Εκεινη που ο ΠΛΑΣΤΗΣ του Συμπαντος δωριζει στους αγαπωντας ΑΥΤΟΝ. Που ειναι ειρηνη τελεια σε καθε κατασταση και αντιξοότητα. Που ειναι καρπος του Πνευματος Του. Που μενει αδιαταραχτη και σταθερη. Ειθε ΑΥΤΗΝ την ΕΙΡΗΝΗ να αποκτησουμε δια πιστεως στον Αιώνιο, Ακαταληπτο, πανταχου Παροντα, Οικτιρμονα και Ελεήμονα ΚΥΡΙΟ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ.
